นมสดหนึ่งแก้ว. .

posted on 28 Sep 2009 19:44 by first-indy
เมื่อหลายสิบปีมาแล้ว ที่ประเทศสหรัฐอเมริกา

เด็กชายเคลลี่ ซึ่งอยู่ในครอบครัวที่ฐานะยากจน


เขาต้องหาเงินไปโรงเรียนเอง

ด้วยการนำสิ่งของใส่กระเป๋าเดินไปขายตามบ้านที่อยู่ใ นเมืองใกล้
เคียง


วันหนึ่งเขาพบว่าเมื่อจ่ายค่ารถและค่าสินค้าแล้ว

เขามีเงินในกระเป๋าเหลือเพียง 10 เซ็นต์ เท่านั้น

ขณะนั้นเขากำลังหิวมาก


แต่เงินสดที่มีอยู่นั้นไม่พอที่จะซื้ออาหารแม้แต่เพี ยงมื้อเดียว

ดังนั้นเขาจึงคิดจะไปขออาหารจากบ้านที่กำลังเดินไปถึ ง

แต่เมื่อกดกริ่งแล้ว หญิงสาวเจ้าของบ้านมาเปิดประตู

เด็กชายเคลลี่กลับเกิดความละอายที่จะขออาหารเหมือนกั บขอทานที่
ทำมาหากินไม่เป็น

เขาจึงขอเพียงน้ำเปล่าเพียงแก้วเดียวเท่านั้น

แต่เจ้าของบ้านสาวสังเกตุเห็นท่าทางของเด็กชายเคลลี่ ว่าคงจะกำลังหิว

เธอจึงได้นำเอานมสดแก้วใหญ่มาให้เคลลี่ดื่ม

เด็กชายเคลลี่ดื่มนมอย่างกระหายจนหมดแก้วแล้วถามว่า

“ผมต้องจ่ายเงินค่านมถ้วยนี้ให้คุณเท่าไหร่ครับ”
เจ้าของบ้านสาวตอบว่า

“ไม่ต้องจ่ายเงินหรอก
แม่ของฉันสอนไม่ให้รับสิ่งตอบแทนจากการให้น้ำใจไมตรี ”

เคลลี่ซาบซึ้งใจมากและตอบว่า
“ ถ้าเช่นนั้น ก็ขอขอบคุณเป็นอย่างยิ่ง จากหัวใจของผมก็แล้วกันนะครับ"

ขณะที่เด็กชายเคลลี่ได้เดินออกจากบ้านหลังนั้น

เขาไม่เพียงแต่ รู้สึกว่ามีกำลังแข็งแรงขึ้นจากนมสดแก้วโตเท่านั้น

แต่เขาได้มีความเข้าใจในเรื่องของน้ำใจไมตรีเพิ่มขึ้ นด้วย



... อีก30 ปีต่อมา มีหญิงคนหนึ่ง ป่วยหนักด้วยโรคหัวใจ
ซึ่งแพทย์ท้องถิ่นไม่สามารถรักษาได้

จึงส่งไปให้แพทย์ผู้เชี่ยวชาญพิเศษด้านโรคหัวใจทำการ รักษา
เมื่อได้อ่านประวัติผู้ป่วยแล้ว

แพทย์ผู้เชี่ยวชาญท่านนั้นได้สะดุดใจกับชื่อหมู่บ้าน ของผู้ป่วยคนนั้น
จึงตั้งใจรักษาด้วยการผ่าตัดหัวใจอย่างพิเศษ

โดยใช้อุปกรณ์ทันสมัยที่สุดและยาราคาแพงที่ดีสุด
จนผู้ป่วยหายเป็นปกติพร้อมจะกลับบ้าน

ผู้ป่วยมีความเกรงว่าค่ารักษาพยาบาลคงจะมีราคาแพงหลา ยหมื่นดอลลาร์

ซึ่งเธอเข้าใจว่าคงจะต้องทำงานทั้งชีวิตกว่าเธอจะหาเ งินค่ารักษาพยาบาลได้

เพราะเธอไม่มีประกันสุขภาพ และยังไม่สามารถไปเบิกได้จากที่ไหน
แต่แพทย์ผู้เชี่ยวชาญคนนั้น ได้บอกเจ้าหน้าที่แผนกบัญชี
ให้นำใบเก็บเงินไปให้เขา

แล้วหมอก็ใช้ปากกาเขียนข้อความสองบรรทัดแล้วยื่นให้เ จ้าหน้าที่บอกให้ผู้ป่วยกลับบ้านได้
โดยไม่ต้องจ่ายเงินเลย

ข้อความที่แพทย์ผู้เชี่ยวชาญท่านนั้นเขียนในใบเรียกเ ก็บเงินนั้นมีว่า
“จ่ายค่ารักษาพยาบาลเรียบร้อยแล้ว ด้วยนมสดหนึ่งแก้ว”

...........................
ลงนาม นายแพทย์โฮเวอร์ด เคลลี่

“ราคาของนมสดหนึ่งแก้ว”

คู่รัก คู่ชีวิต

posted on 19 Sep 2009 18:35 by first-indy

สรรพสัตว์ล้วนมีคู่ครอง
มนุษย์ควรมีคู่รัก
เพื่อพึ่งพาซึ่งกันและกัน
ภายใต้การนำของความรัก

คู่รัก ควรเป็นคู่ชีวิต
ที่ดำเนินชีวิตไปด้วยกัน
แต่ต้องไม่ครอบครองกันและกัน
ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน
แต่ไม่จำเป็นต้องใกล้ชิดกัน
ร่วมปรึกษาหารือกัน
แต่ต้องไม่ครอบงำความคิดของกันและกัน

คู่รัก คู่ชีวิต ที่แท้จริง
ต้องให้อิสระเสรีแก่กันและกัน
ในการที่จะมีชีวิตอยู่
เพื่อที่จะได้เป็นคนๆเดียวกันอย่างแท้จริง

ความรักเป็นพระพร

เพื่อความสุนทรีของชีวิต

เพื่อน

posted on 13 Sep 2009 19:29 by first-indy
เช้าวันหนึ่ง ลืมตาขึ้นมาพร้อมสมองที่หนักอึ้ง
ความเศร้า ถั่งโถมมาตั้งแต่เมื่อคืน
ร่องรอยของคราบน้ำตายังคงมีให้ได้เห็น…

ความเหนื่อยล้ายังอยู่ในห้วงคิด
ศรัทธาในคำว่า “เพื่อน” จางหาย
มิตรภาพที่เคยมองเห็นเป็นสิ่งสวยงาม
บัดนี้กลับดูหม่นมืด



ทำไม ทำไม และ ทำไม
หลายสิบคำถามที่พร่ำถามตัวตน
เพราะอะไร เพราะอะไร และเพราะอะไร
ที่ทำให้ความเป็น”เพื่อน” ของ เธอ-ฉัน เปลี่ยนแปลง

หรือฉันผิด …. ที่ไร้คำพูดหวานหูมาเอื้อนเอ่ย
หรือฉันผิด …. ที่ไม่ได้เป็นนางเอกในนิยายที่เธอคาดหวัง
หรือฉันผิด …. ที่มีโลกส่วนตัวที่ยากที่เธอหรือใครจะเข้าถึง
หรือฉันผิด …. ที่คิดว่า สาระสำคัญของความเป็นเพื่อนอยู่ที่ ความจริงใจ

ฉันขอโทษ …. หากตัวตนของฉันอาจกระด้าง และ กร้านโลก
ฉันขอโทษ …. หากมิได้เป็นนางเอกผู้น่าสงสารเพราะสำหรับฉันแล้ว น้ำตามิใช่การแสดงออกที่เป็นสาธารณะ
ฉันขอโทษ …. หากการนิ่งเงียบของฉัน ทำให้เธอคิดว่าทั้งหมดมันคือการยอมรับในสิ่งที่บางคนกล่าวหา
และฉันขอโทษ …. หากความจริงใจของฉันทำให้เธอรำคาญหรือลำบากใจที่จะพูดคุย

คิดถึงเธอ …. คิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น
นึกถึงเหตุผลของการกระทำ
และรวมนึกไปถึงวิถีของการเปลี่ยนแปลง

วันเปลี่ยน เวลาเปลี่ยน เธอเปลี่ยน ฉันเองก็คงต้องเปลี่ยน
ไม่ได้โกรธ ไม่ได้เกลียดหรือแค้นเคืองในสิ่งใด
เพียงแต่คิดว่ามันไม่น่าจะเกิดขึ้น
ฉันเชื่อมั่นเสมอว่าเธอเข้าใจและเชื่อใจในความเป็นฉัน
แต่ทุกอย่าง ณ เวลานี้ทำให้ฉันรู้ว่า ….
สิ่งที่ฉันเคยเชื่อมั่นเป็นเพียงแค่ความคาดหวังของฉันเท่านั้น

ณ วันนี้ ฉันยังมีโลกส่วนตัวของฉันเช่นเคยมี
ฉันยังเชื่อในความคิดและยังคงศรัทธาในความเป็นตัวเอง
มีเหตุผลในการกระทำของฉัน ….เหตุผลที่เธออาจไม่มีวันจะเข้าใจ
ฉันเคารพในเหตุผลและการตัดสินใจของตัวเองเช่นเคยมา
และเช่นกันฉันเองเคารพในเหตุผลและการตัดสินใจของเธอด้วย…

หากวันนี้ความเป็น “เพื่อน” และ “มิตรภาพ” ของฉัน
มันไม่ได้เหลือคุณค่าใดแล้วในสายตาของเธอ
ฉันก็จะไม่ร้องขอ มันกลับคืนมา …
ฉันเพียงต้องการบอกว่า
ยินดี …. ยินดีที่ครั้งหนึ่งเคยรู้จัก
ขอบใจ .… ขอบใจที่ครั้งหนึ่งทำให้รู้สึกอิ่มเอม กับ คำว่า “เพื่อน”
และ ลาก่อน “ มิตรภาพ “ ที่ครั้งหนึ่งฉันเคยคิดว่ามันมีอยู่จริง…